 |
                |
|
OI
ΣYΣTAΣEIΣ ΤΗΣ
ΣAHΕNTOΛOΓIAΣ
Παρ' όλα αυτά, για να κατανοήσουμε πλήρως τα διδάγματά της και, λόγω του γεγονότος ότι είναι μια σχετικά πρόσφατη θρησκεία που ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 από τον Λ. Ρον Χάμπαρντ, είναι σκόπιμο να συγκρίνουμε τα διδάγματα αυτά με τις θεμελιώδεις αρχές άλλων προϋφιστάμενων και, κατά συνέπεια, πιο γνωστών θρησκειών.
Πιθανώς, το βέλτιστο σημείο εκκίνησης μιας τέτοιας διαδικασίας είναι ίσως η θεμελιώδης αρχή του θήταν, η οποία αποτελεί και το κυρίαρχο δόγμα της θρησκείας της Σαηεντολογίας. O ακρογωνιαίος λίθος του δόγματος της Σαηεντολογίας είναι η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι ένα αθάνατο πνευματικό ον που έχει ζήσει αλλεπάλληλες ζωές, ενώ έχει τη δυνατότητα της επ' άπειρον επιβίωσης. Oι Σαηεντολόγοι αποκαλούν το πνευματικό αυτό ον «θήταν». Η λέξη προέρχεται από το ελληνικό γράμμα θ, το παραδοσιακό σύμβολο για τη σκέψη ή τη ζωή.
Ενώ η έννοια του «θήταν» στη Σαηεντολογία είναι πιθανόν να φαίνεται ότι ταυτίζεται με την ιουδαϊκή-χριστιανική άποψη περί ψυχής, ο θήταν δεν είναι το ίδιο με την ψυχή. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των δύο εννοιών.
Μια διαφορά είναι το γεγονός ότι οι Σαηεντολόγοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος έχει και δύο άλλα χωριστά και ανεξάρτητα μέρη, τη διάνοια και το σώμα, και ότι τα δύο αυτά μέρη είναι δευτερευούσης σημασίας σε σχέση με τον «θήταν», που θεωρείται το άτομο το ίδιο. Συνοψίζοντας, η διάνοια και το σώμα είναι μέσα τα οποία χρησιμοποιεί ο θήταν για να αλληλεπιδρά με τον υλικό κόσμο. Η ιουδαϊκή και η χριστιανική θρησκεία δεν υιοθετούν αυτή την άποψη. Αν και στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει συγκεκριμένη περιγραφή του ανθρώπου, επικρατεί η άποψη της ενότητας του σώματος και της ψυχής, παράλληλα με το γεγονός ότι το ένα δεν είναι πλήρες χωρίς το άλλο, άποψη που συναντάται κυρίως στην εβραϊκή διδασκαλία: όπως ένας άνθρωπος έχει σώμα, έτσι έχει και ψυχή. Αντίθετα, στη Σαηεντολογία, το άτομο το ίδιο είναι η ψυχή του ή, ακριβέστερα, ο θήταν.
